In de kortfilm Spin wordt een DJ letterlijk - vanuit de hemel - in een stadswijk gedumpt, gevolgd door zijn spullen in twee koffers. De bedoeling - van wie? - is duidelijk: er gaat vanalles mis in de buurt. Nu blijkt de DJ invloed te hebben op de scène die zich daar afspeelt, en hij tracht de fatale afloop van de gebeurtenissen telkens af te wenden, bijvoorbeeld door aan een knop te draaien, waardoor een basketbal een andere kant op rolt. Maar dat zorgt dan weer voor een andere ramp, en zo gaat dat nog even door. Hoe het afloopt, bekijk je zelf.
Op Thomas wordt de DJ geïnterpreteerd als God zelf. Dat lijkt mij wat kort door de bocht. Die interpretatie strookt ook niet met de openingssequens, waarin de DJ uit de lucht komt vallen. Die scène is helemaal dezelfde als in de klassieke Bean-filmpjes, zij het zonder de volgspot. En bovendien is er een afdruk van lippenstift te zien op de wang van de DJ... Leg dat maar eens uit. En wie zorgt er dan nog voor de koffers?
Als je de commentaar van de maker er bij neemt, dan blijkt de inspiratie gewoon een ervaring te zijn van hoe een DJ kan inspelen op een publiek en hoe hij mensen in beweging kan brengen. Die gedachte wordt dan doorgetrokken: 'Stel nu eens, ....'.
Je zou, met wat goede wil, in de DJ nog een messias-figuur kunnen zien, maar of dat nodig is, laat ik in het midden. Mij lijkt het voor de hand te liggen dat de DJ gewoon een persoon is, zij het met een bijzondere gave.
Bij een bespreking zou ik dus aandacht willen vestigen op het begin: het lijkt me een mooie illustratie van de 'geworpenheid' van ieder mens. De 'toerusting' (zeg maar de talenten, om in ons jargon te blijven) zijn dan de koffers en de kennis en vaardigheden van de DJ. Daarmee heeft hij invloed en kan die ook laten gelden. Het herhaaldelijk openen en weer sluiten van de koffers (een knipoog naar Aronofsky) geeft aan, dat de taak er niet van de eerste keer geklaard is.
Een interessante discussievraag zou kunnen zijn of je het einde - met de pop - zou kunnen verbeteren door de pop juist niet te laten fixen. Zou het vergaal daardoor een sterkere inhoud krijgen?
De officiële site van de makers (de link op Thomas werkt niet meer). Klik verder door op Double Edge Films.

Tags: lijden

Het opmerkelijke verhaal van Joe Simpson is mij bekend geworden door de verfilming van zijn eerste boek. Ik had het docu-drama 'Touching the Void' al eerder gezien, maar als ik weer eens begin te kijken, neemt het verhaal me opnieuw op sleeptouw. Het fascineerde me genoeg om het boek te gaan lezen. In het Nederlands kreeg Touching the Void de titel 'Over de rand' mee en het is een echte page-turner, ook al ken je bij het lezen de afloop van het verhaal.
Joe Simpson en zijn klimpartner bereiken, niet zonder moeite de top van de Siula Grande in de Peruaanse Andes en kiezen dan voor een afdalingsroute die veel moeilijker en gevaarlijker blijkt te zijn dan ze hadden gedacht. Joe breekt zijn rechterbeen in de afdaling, maar nog vrijwel helemaal boven op de berg. Zijn vriend, die de gevolgen hiervan goed kan inschatten, ook voor zijn eigen overlevingskansen, neemt zich voor om Joe te laten afdalen aan een touw. Dat is op zich vrij gevaarlijk, maar het lijkt goed te lukken. Totdat Joe plots over een rand gaat en blijft bungelen aan het touw, boven een ijsravijn in de gletscher. Hij kan niets doen en ook niet communiceren met Simon, die niet weet wat er aan de hand is. Door zijn bevroren vingers slaagt Joe er niet in een paar levenreddende prusik-knopen te leggen om daarmee aan het touw naar boven te klimmen, en uiteindelijk geeft hij het door uitputting en gebrek aan alternatieven, op. Simon doet hetzelfde na ongeveer een uur en snijdt het touw, waaraan Joe hangt, uiteindelijk bewust door.
Dit gegeven is zo ingrijpend, dat het verhaal een heel ernstige, morele wending geeft. Je krijgt in de roman te horen, hoe beide mannen met die beslissing omgaan. Simon gelooft niet dat Joe nog in leven kan zijn, maar als hij in het basiskamp aankomt, wacht hij toch langer dan nodig is voor hemzelf, om weg te gaan. Hij knapt op van zijn eigen verwondingen, en enkele uren voordat hij het kamp opbreekt, hoort hij Joe van bij de latrines roepen. Die is er zeer slecht aan toe. Uiteindelijk brengt hij Joe naar Lima voor een eerste operatie.
Wat mij bij het lezen wel bleef kwellen, was de vraag waarom Simon, na enigszins opgeknapt te zijn, toch niet terugkeert tot aan de morene, waar Joe, als hij alsnog in leven zou zijn, misschien ergens zou kunnen zijn. Het was geen moeilijke tocht en het zou de zware terugkeer van Joe, die de meer dan 10 kilometer met een gebroken been en enkel over de gletscher en de morene heeft moeten afleggen, hebben kunnen inkorten.
Door de verfilming van dit verhaal en het voorhanden zijn van een Nederlandse tekst, is het gegeven van dit verhaal een mooie introductie in het terrein van ethisch reflecteren. Ik maak er een nieuwe impuls van.

Media:
- 'Over de Rand' - Joe Simpson, Nijgh & VAN ditmar
- Officiele website van Joe Simpson
- DVD van de film Touching the Void
- Poster van van de film Touching the Void
- 'Knopen leggen': boekje, poster en enkele lengtes touw voor het leren leggen van kopen.
- Trailer van de film:



Je kan zelfs de hele film via YouTube bekijken, of toch het meeste ervan. Zoek in YouTube op 'Touching the Void'.

Tags: ethiek, dood, lijden, atheïsme, hiernamaals