Van de Nederlandse Sunny Bergman, die vreemd genoeg zelf in haar jeugd geen televisie mocht kijken, omdat haar hippie-ouders dat niet goed vonden, kennen we een paar schitterende TV-programma's. In 'Echter dan Echt' leidt Bergman ons binnen in de hyperrealiteit die door de beeldenmakers bedacht wordt. De beleveniseconomie wordt onder de loupe genomen: alles wordt een 'experience' die de betalende gebruiker even uit de alledaagse werkelijkheid uittilt. Maar ook in het dagelijks leven worden we gebombardeerd met bijgewerkte beelden die ons vervreemden van wat echt is. Niemand wil nog een lichaamsgeur verspreiden en je kan als vrouw je benen maar beter glad scheren, of je wordt er scheef om bekeken.
Daar gaat het over in 'Beperkt Houdbaar', waar Bergman het veranderende schoonheidsideaal, maar ook wat wij als 'normaal' beschouwen, onderzoekt. Zij brengt overtuigend de boodschap over dat wij op grote schaal bij de neus genomen worden en dat we door de onrealistische schoonheidsidealen onzeker worden over onszelf en het steeds normaler gaan vinden om ons over te geven aan botox-prikken en het mes van de cosmetische chirurg. Het programma is heel goed, maar mist nu en dan een beetje vaart. Vooral in de stukjes waarin Sunny haar moeder betrekt, merk ik dat mijn beeldverwende leerlingen even moeite hebben om bij de les te blijven. Maar inhoudelijk verdient Beperkt Houdbaar minstens één lestijd in het RKG lesprogramma.

Tags: maatschappijkritiek, media, groepsdruk

In Reclaim Your Brain speelt Moritz Bleibtreu de rol van Rainer, een uiterst succesvolle televisieproducer, die fortuin maakt met het uitbrengen van de grootste, meest platte kitsch. De mensen lusten er wel pap van. Eén van zijn succes-formats is de show 'Hol dich ein Superbaby', waarbij gestemd wordt op wie de toekomstige vader mag worden van een 'superbaby'. Om maar een voorbeeld te geven.
SPOILER WAARSCHUWING: in deze bespreking wordt de plot van de film (gedeeltelijk) verklapt.
En dan de plotse wending in de plot: Rainer heeft een aanrijding met een jonge vrouw, die uit is op wraak. Dat deed me meteen denken aan Das Experiment, waar precies hetzelfde gebeurt bij het begin van de film. Maar goed. De media zijn plots de baarlijke duivel en het verhaal gaat vanaf dan vooral over de manier waarop de kijkcijfers worden bepaald. Vreemd genoeg moet Rainer vaststellen dat dit allemaal heel netjes en correct gebeurt. Intussen heeft zijn eigen TV, zijn dure appartement en al zijn bezittingen opgeofferd om zijn medeburgers opnieuw op te voeden, zodat zij een voorkeur krijgen voor waardevolle en waarachtige televisie. Maar omdat het er dus bij de kijkcijfers wel eerlijk aan toe gaat, moet hij de vulgaire media dus bestrijden door zelf te gaan prutsen met de kijkcijfers.



Eigenlijk pikte ik het hele verhaal niet echt. De plot is wat mij betreft een beetje dunnetjes en niet geloofwaardig genoeg. Maar de openingsscène is geweldig. Die kan je perfect inzetten om de pulp die onze TV elke avond uitzendt, aan de kaak te stellen. Door de overdrijving wordt het wel heel erg dik in de verf gezet.
Officiële site. (De titel van de film in Duitsland is Free Rainer)

Tags: maatschappijkritiek, media