Wat komt er uit de bus, als je een stevige theologische en godsdienstpedagogische bagage mixt met een passie voor ICT? Een schitterend product, waar ik gisterenavond in Brugge heb kunnen van genieten. Koen Wybo en Luk Brutin zijn als actieve godsdienstleerkrachten mee-geëvolueerd met een continu veranderend 'publiek' en met de snelle ontwikkelingen in de multimedia. Waar je tien jaar geleden nog aardig uit de hoek kon komen met een paar slides op de overhead, of twintig jaar geleden met een gerust hart nog een een klassieke diavoorstelling op een projectiescherm kon tonen, is het vandaag alles 'beamen' wat de klok slaat. Ik heb trouwens een nieuw woord geleerd: de 'beamerviering'. Dat is de wat oneerbiedige benaming voor een (meestal niet-sacramenteel) bezinningsmoment met behulp van de dataprojector en een geluidsinstallatie.
Die dataprojector is ook het centrale medium voor Rechumah, maar beamervieringen zijn het duidelijk niet, wat Luk en Koen willen brengen. De aankleding is voor hen ook cruciaal, net als de uitstekende kwaliteit van het beeld en het geluid. In de bezinningsruimte - die overingens veel te klein was voor de vele geïnteresseerden - nergens wegwerp-theelichtjes, maar veel forse brandende kaarsen in twee lange rijen, midden in het publiek. En er valt op sensorisch vlak nog meer te beleven: ook geurprikkels komen er bijvoorbeeld op je af. Leuk detail: de lezer staat niet ergens in het donker voor te lezen; je kan haar of hem goed uitgelicht beluisteren en de mimiek en lichaamstaal goed bekijken. Vaak is het anders!



Het thema van de avond was de eucharistie. In een eerste clip kwam dan ook volgens verwachting de schuldbelijdenis aan bod, met het schitterende 'What I've done' van Linkin Park, gebracht met de overdonderende videoclip, die onze jongeren volgens mij echt wel weten te appreciëren. Het moet een monnikenwerk geweest zijn om hier ondertitels op te zetten. Dat was dan nog voortreffelijk gedaan. Hier wordt feilloos en schaamteloos ingebeukt op de emotie en komt het gemakkelijk tot een echt aanvoelen van alles wat er verkeerd loopt in onze wereld, veraf en ook dichtbij. Dat er dan jongeren na een bezinning als deze nog minutenlang blijven namijmeren, verbaast mij nu niet meer. Hier zit hem de vernieuwing van Rechumah ondermeer in: het herkennen van juist die hedendaagse beeldtaal, die haast iconisch kan gaan staan voor datgene waar het bijvoorbeeld in een eucharistieviering om gaat. En de beeldtaal wordt ook verder opgetild, met de bedoeling om hedendaagse, herkenbare beeldtaal te doen oplichten als draaggolf voor Gods Woord.

In de tussengevoegde teksten wordt alles, waar nodig, nog verder geduid. In het begin van de bezinning was het woord nogal overvloedig aanwezig, wat de vaart van de videoclip weer helemaal deed stilvallen. Het publiek moest voor mijn gevoel ook iets te lang naar het hoofdmenu van de DVD kijken, terwijl de inleiding werd gebracht. Toegegeven: het publiek was ook veel te talrijk en doordat er maar mensen bleven binnenkomen, werd mijn geduld op de proef gesteld. Wie graag teksten voorleest in een viering, kan dat met Rechumah dus blijven doen. Wat hier gebracht wordt, zijn geen beamervieringen , zoveel is duidelijk.

Helaas kon ik dus niet de hele sessie uitzitten: mijn laatste trein mocht ik niet missen. Maar ik ben in de tijd dat ik er was, wel overtuigd geraakt van de kracht van Rechumah. Deze regenachtige avond in Brugge heeft me daarnaast ook aangespoord om zelf ook creatief bezig te blijven. Waarvoor mijn hartelijke dank, Koen en Luk. En nog heel veel arbeidsvreugde met Rechumah gewenst.

Tags: pastoraal